Nakręcani milionami przyzwyczajeń teatr niemych lalek, paranoi taniec no i serca kołatanie.
Tam dokąd iść każe mi cały ich ten chory świat, nie ma nic oprócz dni, które już na pamięć znam. Daj mi żyć, daj mi iść drogą, którą będę chciał, albo milcz, nie mów nic, a ja dalej pójdę sam.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz